- ไม้ต้น สูง 8-10 เมตร เปลือกแตกเป็นร่องลึกตามยาว ใบเป็นใบเดี่ยว รูปขอบขนานป้อมแกมรี กว้าง 6-10 ซม. ยาว 10-16 ซม. โคนใบมน ปลายใบทู่ ขอบใบเรียบ เนื้อใบค่อนข้างหนา ด้านบนเกลี้ยง ด้านล่างมีขนสีน้ำตาลแน่น ก้านใบยาว 0.5 ซม. ดอกออกเป็นช่อตามซอกใบ ดอกแยกเพศและต่างต้น ดอกเพศผู้ขนาดเล็กออกชิดกันบนช่อแกน ยาว 2-4 ซม. กลีบรองดอกเชื่อมกันเป็นถ้วย ปลายแยกเป็น 3-6 กลีบ ไม่มีกลีบดอก เกสรผู้มี 2 อัน ดอกเพศเมียออกเป็นช่อเช่นเดียวกับดอกเพศผู้ แต่สั้นกว่ามาก ส่วนใหญ่จะออกเป็นแท่งเดี่ยวๆ ผลรูปไข่ปลายเป็นติ่งแหลม ผิวมีขนสีน้ำตาลแกมเหลืองหนาแน่น กว้าง 7 มม. ยาว 10 มม. ภายในมีเนื้อสีส้ม เมล็ดมี 1 เมล็ด

- จากอินเดียถึงเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ พบขึ้นตามที่โล่งหรือชายป่าดิบเขาทางภาคเหนือ ป่าเต็งรังและป่าเบญจพรรณทั่วไป ที่ระดับความสูงไม่เกิน 1200 เมตร

- บุรีรัมย์, สระแก้ว

- ศรีสะเกษ, อุดรธานี

- ตาพระยา

- ไร่

- หมอยาพื้นบ้านจังหวัดอุบลราชธานี - ใช้ ลำต้น ดูกข้าว ดูกไส ดูกหิน ดูกผี แตงแซง ส้มกบ ส้มมอดิน และพากส้มมอ แก้ตัวเหลือง ตาเหลือง หมอยาพื้นบ้านมุกดาหาร - ใช้ เข้ายาโรคกระเพาะอาหาร หมอยาพื้นบ้านภาคเหนือ - ใช้ เปลือกและเนื้อไม้สด เคี้ยวแก้ไข้ ตำรายาไทย - ใช้ เปลือกต้น มียางสีแดงใช้เป็นสีย้อม ปรุงเป็นยาขับลำไส้ และขับระดู แก้แน่นจุกเสียด

- 4.1 Medicine for human (ยารักษาโรคมนุษย์)