- ไม้พุ่ม สูง 1-3 ม. ใบเดี่ยว รูปรีหรือขอบขนาน ช่อดอกเกิดที่ซอกใบหรือที่ยอด กลีบเลี้ยง 5 แฉก สีเหลืองนวลหรือส้มอ่อน แผ่ออก ดอกเพศผู้มีเกสรเพศผู้ 10 อัน ดอกเพศเมียมีคาร์เพลอิสระ 5 อัน ผลกลุ่ม 5 อัน สีแดงหรือน้ำตาล ออกดอกเดือนมีนาคม

- พบเป็นไม้พื้นล่างในป่าดิบแล้ง

- อุตรดิตถ์,แพร่

- ระยอง, จันทบุรี

- สระบุรี, นครราชสีมา, ปราจีนบุรี, นครนายก

- ประจวบคีรีขันธ์

- ตรัง, พัทลุง, สตูล, สงขลา

- ฉะเชิงเทรา, ชลบุรี, ระยอง, จันทบุรี, สระแก้ว

- จันทบุรี

- สุราษฎร์ธานี

- บึงกาฬ

- ชุมพร

- ตาก

- หนองคาย

- อุตรดิตถ์, แพร่

- เขาวง

- เขาใหญ่

- น้ำตกห้วยยาง

- เขาบรรทัด

- เขาอ่างฤาไน

- คลองเครือหวาย

- คลองยัน

- ภูวัว

- อุทยานเสด็จในกรมหลวงชุมพร

- อุ้มผาง

- หนองคาย

- ไม้พุ่มหรือไม้ต้น สูง 1-5 ม. กิ่งอ่อนมีขน กิ่งแก่มีช่องอากาศ หูใบรูปใบหอกขนาดเล็ก ร่วงเร็ว ใบรูปรีถึงรูปใบหอก ยาว 8-22 ซม. ปลายแหลม แหลมยาว หรือยาวคล้ายหาง แผ่นใบเกลี้ยง เส้นแขนงใบเรียงจรดกันใกล้ขอบใบ ไม่มีเส้นโคนใบ ก้านใบยาว 1-5 ซม. ช่อดอกห้อยลง แยกแขนง ยาว 4-10 ซม. ก้านดอกยาว 1-2 ซม. กลีบเลี้ยงสีชมพูหรืออมแดง แฉกลึกเกือบจรดโคน กลีบรูปขอบขนานหรือรูปใบหอก ยาว 4-8 มม. มีขนรูปดาวกระจาย ขอบมีขนครุย เกสรเพศผู้ 10 อัน อับเรณูไร้ก้าน โคนเชื่อมติดกัน ก้านเกสรเพศเมียเชื่อมติดกัน มีขนหนาแน่น ยอดเกสรจัก 5 พู พับงอกลับ มี 2-5 ผลย่อย รูปขอบขนาน โค้ง ยาว 4-8 ซม. ปลายเป็นจะงอย ผลแก่สีแดงอมส้ม มีขนสั้นนุ่ม มี 3-5 เมล็ด รูปรี ยาว 1-1.5 ซม. แก่สีดำ (ดูข้อมูลเพิ่มเติมที่ ปอขนุน, สกุล)