- ไม้เถาเนื้อแข็ง ขนาดใหญ่ กิ่งก้านค่อนข้างเรียบ ผิวมัน บริเวณตรงข้ามใบมีมือเกาะแข็งลักษณะเป็นรูปตะขอโค้ง ใบ เป็นใบเดี่ยวเรียงสลับกัน รูปรี หรือ รูปขอบขนาน ปลายใบและโคนใบแหลม สีเขียวเข้ม ขอบใบเรียบ ดอก ออกเป็นช่อ จำนวน 1-5 ดอก มีขนาดใหญ่ ยาว 3.5-5 ซม. เมื่ออ่อนมีสีเขียว เมื่อแก่มีสีเหลือง กลีบเลี้ยงมี 3 กลีบ รูปสามเหลี่ยมขนาดเล็กสีเขียวปลายกลีบงอขึ้น กลีบดอกมี 6 กลีบ รูปรียาว เรียงเป็น 2 ชั้น ชั้นละ 3 กลีบ เกสรผู้จำนวนมาก เกสรเมียหลายอัน อยู่แยกกัน ผล รูปรีป้อมหรือรูปไข่กลับออกเป็นกลุ่ม ๆ ละ 6-18 ผล ผลแก่สีเหลือง

- ไม้เถาเนื้อแข็ง เลื้อยพาดซุ้มหรือราว ผิวของกิ่งค่อนข้างเรียบ ยอดอ่อนมีขน ใบเดี่ยวเรียงสลับ รูปขอบขนานแกมรี ปลายแหลม โคนสอบ ขอบเรียบ แผ่นใบด้านบนสีเขียวเข้มเป็นมันด้านล่างสีจางกว่า และมีขนประปรายตามเส้นกลางใบ ช่อดอกอกตรงข้ามกับใบ ก้านแบนและโค้งงอคล้ายขอ ดอกอ่อนสีเขียว มีขน เมื่อแก่สีเหลือง ผิวค่อนข้างเรียบ กลิ่นหอม โคนก้านใบมีใบประดับรูปสามเหลี่ยม 1 ใบ ร่วงง่าย ปลายก้านดอกใหญ่กว่าโคนก้านและเป็นสามเหลี่ยม กลีบเลี้ยง 3 กลีบ รูปสามเหลี่ยม ปลายกลีบกระดกขึ้น กลีบดอกเรียงสลับกัน 2 ชั้น ชั้นละ 3 กลีบ โคนกลีบเว้าคล้ายรูปไข่ป้อม และโค้งแนบกับโคนกลีบชั้นใน มีจุดกระสีแดงที่ด้านในของโคนกลีบ เนื้อกลีบหนา ด้านในมีสันกลางกลีบ ผลเป็นผลกลุ่ม กลุ่มละ 4-20 ผล แต่ละผลรูปรีป้อมหรือรูปไข่กลับ สีเขียว เมื่อแก่เปลี่ยนเป็นสีเหลืองแต่ละผมมี 2 เมล็ด

- ไม้เถาเนื้อแข็ง ยอดอ่อนมีขน ใบเรียงสลับ รูปขอบขนานแกมรี ช่อดอกออกตรงข้ามกับใบ ก้านแบนและโค้งงอคล้ายขอ กลีบดอกสีเหลือง กลิ่นหอม เรียง 2 ชั้น ชั้นละ 3 กลีบ เนื้อกลีบหนา ผลแบบผลกลุ่ม รูปรีป้อมหรือรูปไข่กลับ แก่จัดสีเหลือง

- นิยมปลุกทั่วไปทุกภาคตามหมู่บ้าน วัด และสองข้างทาง ขึ้นได้ดีในพื้นที่อากาศร้อนชื้น

- มีถิ่นกำเนิดในประเทศอินเดียตอนใต้ และศรีลังกา สันนิษฐานว่าถูกนำเข้ามาเผยแพร่ และนำเมล็ดเข้ามาปลูกผ่านทางพ่อค้าชาวอินเดียในช่วงสมัยอยุธยา

- ป่าชุมชนอาลอ-โดนแบน

- สุรินทร์