- ไม้ต้น สูง 10-15 ม. ยางสีขาวขุ่น ใบประกอบแบบขนนกปลายคี่ ใบย่อยรูปรีหรือขอบขนาน กว้าง 3-10 ซม. ยาว 10-18 ซม. ช่อดอกแบบช่อเชิงลดออกที่ซอกใบใกล้ปลายกิ่ง กลีบดอกเชื่อมเป็นรูปถ้วยสีเหลืองอ่อน ผลรูปรี ยาว 2-2.5 ซม. สีเขียวอ่อนอมเหลือง ออกดอกเดือน เม.ย.-พ.ค.

- ไม้ต้น อาจสูงได้ถึง 30 ม. เปลือกแตกเป็นสะเก็ด กิ่งมีช่องอากาศ หูใบรูปลิ่มแคบ ยาว 0.5-1.5 ซม. มีขนสั้นนุ่ม ใบประกอบมีใบย่อย 2-5 คู่ ใบย่อยรูปรี รูปขอบขนาน หรือแกมรูปไข่ ยาว 4-18 ซม. ปลายแหลมหรือแหลมยาว โคนเบี้ยว ขอบจักฟันเลื่อย แผ่นใบเกลี้ยงหรือมีขน ก้านใบยาว 1-2 ซม. ใบปลายยาว 3-4 ซม. ช่อดอกออกที่ปลายกิ่งหรือซอกใบใกล้ปลายกิ่ง ช่อดอกเพศผู้ยาวกว่าช่อดอกเพศเมีย ก้านดอกยาว 1-2 มม. กลีบเลี้ยงยาว 3-5 มม. ดอกสีครีม กลีบรูปคล้ายเรือ ยาว 0.7-1.2 ซม. เกสรเพศผู้ติดที่โคนจานฐานดอก โคนเชื่อมติดกัน จานฐานดอกสีแดงอมส้ม จักเป็นพูหรือเรียบ รังไข่และก้านเกสรเพศเมียมีขนยาว ผลรูปรี ยาว 3-4.5 ซม. หน้าตัดรูปสามเหลี่ยมมน ผนังหนา ไพรีนรูปรี ยาว 2-2.5 ซม.

- พื้นที่ชุ่มน้ำหนองบงคาย

- อุตรดิตถ์, แพร่

- น่าน

- พะเยา, น่าน

- ป่าดอยอินทนนท์, และกิ่งอำเภอดอยหล่อ

- ภูผาเทิบ

- เขตห้ามล่าสัตว์ป่าแก่งคอย

- เขาเตาหม้อ

- เขาพนมทอง

- เขาหน้าผาตั้งและเขาตาพรม

- ดอนศิลา

- ดอยพระบาท

- ทับพญาลอ

- ป่าเขาภูหลวง

- ภูสันเขียว

- ลุ่มน้ำปายฝั่งซ้าย

- ชนแดน

- แก่งตะนะ

- ขุนแจ

- เขาค้อ

- เขาพระวิหาร

- เขาสามร้อยยอด

- เขาใหญ่

- เขื่อนศรีนครินทร์

- คลองลาน

- คลองวังเจ้า

- แจ้ซ้อน

- เฉลิมพระเกียรติไทยประจัน

- ดอยขุนตาล

- ดอยจง

- ดอยภูนาง

- ดอยหลวง

- ตากสินมหาราช

- ตาดโตน

- ถ้ำผาไท

- ทับลาน

- ทุ่งแสลงหลวง

- ไทรทอง

- น้ำโสม

- น้ำตกแม่สุรินทร์

- น้ำพอง

- ป่าหินงาม

- ผาแต้ม

- ภูกระดึง

- นายอย

- ภูซาง

- ภูพาน

- ภูแลนคา

- ภูเวียง

- ภูสระดอกบัว

- ภูสวนทราย

- แม่ตะไคร้

- แม่ปืม

- แม่ยม

- แม่วะ

- แม่วาง

- รามคำแหง

- ลานสาง

- ลำคลองงู

- ศรีน่าน

- ศรีลานนา

- ศรีสัชนาลัย

- สาละวิน

- เอราวัณ

- เขาสนามเพรียง

- เขาอ่างฤาไน

- คลองเครือหวาย

- เชียงดาว

- ซับลังกา

- ดงใหญ่

- ดอยผาช้าง

- ดอยผาเมือง

- ดอยเวียงหล้า

- ห้วยใหญ่

- ถ้ำเจ้าราม

- ทุ่งใหญ่นเรศวร

- น้ำปาด

- ยอดมน

- ผาผึ้ง

- พนมดงรัก

- ภูขัด

- ภูเขียว

- ภูกระแต

- ภูผาแดง

- ภูทอง

- ภูวัว

- ภูสีฐาน

- ภูหลวง

- แม่จริม

- แม่ตื่น

- แม่น้ำภาชี

- แม่ยวมฝั่งขวา

- แม่แสะ

- ยอดโดม

- ลำน้ำน่านฝั่งขวา

- ลุ่มน้ำปาย

- เวียงลอ

- สลักพระ

- สะเมิง

- ห้วยขาแข้ง

- ห้วยสำราญ

- ห้วยศาลา

- อมก๋อย

- อุทยานเสด็จในกรมหลวงชุมพร

- อุ้มผาง

- หนองคาย

- ตาพระยา

- สุรินทร์

- ไร่

- จังหวัดลำปาง

- จังหวัดขอนแก่น

- อุตรดิตถ์,แพร่

- แพร่,น่าน

- พะเยา,น่าน

- เชียงใหม่

- มุกดาหาร

- สระบุรี

- เพชรบุรี

- พิษณุโลก

- อุตรดิตถ์

- เชียงราย

- ลำปาง

- พะเยา, เชียงราย

- นครราชสีมา

- แม่ฮ่องสอน

- เพชรบูรณ์

- อุบลราชธานี

- อุบลราชธานี, ศรีสะเกษ

- ประจวบคีรีขันธ์

- สระบุรี, นครราชสีมา, ปราจีนบุรี, นครนายก

- กาญจนบุรี

- กำแพงเพชร

- กำแพงเพชร, ตาก

- ราชบุรี

- ลำพูน, ลำปาง

- ลำปาง, ลำพูน

- พะเยา

- เชียงราย, ลำปาง, พะเยา

- ตาก

- ชัยภูมิ

- นครราชสีมา, ปราจีนบุรี

- เพชรบูรณ์, พิษณุโลก

- อุดรธานี, เลย, หนองคาย

- ขอนแก่น, ชัยภูมิ

- เลย

- สกลนคร, กาฬสินธุ์

- ขอนแก่น

- มุกดาหาร, ยโสธร, อำนาจเจริญ

- ลำพูน, เชียงใหม่

- เชียงราย, พะเยา

- ลำปาง, แพร่

- ลำปาง, ตาก

- สุโขทัย

- น่าน

- ฉะเชิงเทรา, ชลบุรี, ระยอง, จันทบุรี, สระแก้ว

- จันทบุรี

- ลพบุรี

- บุรีรัมย์

- พะเยา, น่าน

- แพร่

- ชัยภูมิ, เพชรบูรณ์

- สุโขทัย, ลำปาง

- กาญจนบุรี, ตาก

- ศรีสะเกษ

- บึงกาฬ

- กาฬสินธุ์

- เลย, เพชรบูรณ์

- แพร่, อุตรดิตถ์

- อุทัยธานี, กาญจนบุรี, ตาก

- สุรินทร์

- ชุมพร

- หนองคาย

- บุรีรัมย์, สระแก้ว

- ศรีสะเกษ, อุดรธานี

- ไม้ต้น

- ต้นมะกอกเกลื้อน จัดเป็นไม้ยืนต้นผลัดใบขนาดกลางถึงขนาดใหญ่ ที่มีความสูงของต้นประมาณ 10-25 เมตร เรือนยอดกลม ลำต้นมีลักษณะตั้งตรง ตามกิ่งมีแผลใบเห็นชัดเจน กิ่งอ่อนมีขนสีน้ำตาลอมส้มขึ้นหนาแน่น เปลือกต้นเป็นสีน้ำตาลหรือสีน้ำตาลอมเทาถึงเทาแก่ เปลือกต้นแตกเป็นสะเก็ดหรือแตกเป็นร่องตามยาว ส่วนเปลือกชั้นในเป็นสีน้ำตาลอ่อนมีขีดเส้นขาว ๆ เมื่อสับจะมีน้ำยางสีขาวขุ่นหรือน้ำยางใส น้ำยางเมื่อแห้งจะเป็นสีน้ำตาลดำหรือสีดำ มีกลิ่นคล้ายน้ำมันสน ขยายพันธุ์ด้วยวิธีการเพาะเมล็ดและวิธีการตอนกิ่ง เป็นพรรณไม้กลางแจ้งที่ทนต่อแสงแดดได้ดี ชอบขึ้นในที่แล้ง ในประเทศไทยพบได้ทุกภาค มักพบขึ้นตามบริเวณป่าไม้ผสมผลัดใบ ป่าเต็งรัง ป่าเบญจพรรณ ป่าละเมาะ ป่าดิบแล้ง และตามบริเวณป่าหญ้าหรือทุ่งหญ้าทั่วไป ที่ความสูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 100-1,200 เมตร

- 1. การเพาะเมล็ด
2. การตอนกิ่ง

- ขึ้นตามป่าเต็งรัง ป่าเบญจพรรณ และป่าสนเขา ความสูงถึงประมาณ 1400 เมตร 

- ยาง ทาแก้คันและเป็นเครื่องหอม ผล รับประทานได้ แก้ไอ ขับเสมหะ

- ชาวเขาเผ่าแม้วจะใช้มะกอกเกลื้อนทั้งต้นนำมาต้มกับน้ำอาบ ช่วยบำรุงร่างกายให้มีกำลังแข็งแรง ตำรายาไทยจะใช้ผลนำมารับประทานเป็นยาแก้ไอ หรือใช้ผลสดหรือผลแห้งนำมาต้มเอาน้ำกิน ส่วนอีกวิธีให้ใช้ผลแห้งนำมาตำให้ละเอียด แล้วนำมาชงกับน้ำกินเป็นยาแก้ไอ ผลใช้รับประทานเป็นยาช่วยขับเสมหะ น้ำลายเหนียว ตำราพื้นบ้านอีสานจะใช้เปลือกต้นมะกอกเกลื้อนเป็นยารักษาโรคลักปิดลักเปิดหรือโรคเลือดออกตามไรฟัน แก่นมีรสเฝื่อนใช้เป็นยาแก้โลหิตระดูพิการ ยางสดใช้เป็นยาทาภายนอกแก้อาการคัน ตุ่มคันหรือเม็ดผื่นคัน แก่นใช้เป็นยาแก้ประดง (อาการของโรคผิวหนังที่เป็นเม็ดขึ้นคล้ายผด มีอาการคันมากและมักมีไข้ร่วมด้วย)

- 4.1 Medicine for human (ยารักษาโรคมนุษย์)