- ไม้ต้น ผลัดใบ สูงได้ถึง 30 เมตร โคนต้นมักเป็นพูพอน เปลือกสีเทา ใบเป็นใบประกอบแบบขนนกสองชั้น ใบย่อย 4-9 คู่ รูปไข่หรืรูปไข่แกมขอบขนานกว้าง 2-7 ซม. ยาว 2-15 ซม. โคนใบเบี้ยว ปลายใบแหลม ก้านใบสั้นมาก ดอกออกเป็นช่อแน่น ยาว 20-25 ซม. กลีบเลี้ยง 5 กลีบ ยาว 3-4 มม. มีขน กลีบดอก 5 กลีบ สีแดง รูปแถบ ยาว 6-10 มม. เกสรเพศผู้ สีส้มเหลือง โคนเกสรสีเขียว ยาวเป็นสองเท่าของกลีบดอก เกลี้ยง ผล เป็นฝัก แบน แห้งแล้วแตก กว้าง1-2 ซม. ยาว 8-15 ซม. มีปีกตามขอบฝักด้านบน กว้าง 3-5 มม. เมล็ด แบน สีน้ำตาลอ่อน

- ไม้ต้นผลัดใบ สูงได้ถึง 30 ม. มีขนสั้นนุ่มตามยอดอ่อน ช่อดอก และกลีบเลี้ยง ใบประกอบ 2 ชั้น แกนใบประกอบยาว 10–60 ซม. มีขนละเอียด ก้านใบยาว 5–20 ซม. ใบประกอบย่อยมี 3–5 คู่ ใบย่อยมี 4–9 คู่ รูปไข่หรือแกมรูปขอบขนาน ยาว 2–15 ซม. ปลายแหลมหรือแหลมยาว โคนรูปลิ่มกว้างถึงกลม เบี้ยว ก้านใบสั้น ช่อดอกแบบช่อกระจะ ออกตามซอกใบ 1–3 ช่อ ยาว 20–25 ซม. ก้านดอกยาว 6–8 มม. ฐานดอกรูประฆัง กลีบเลี้ยง 5 กลีบ รูปสามเหลี่ยม ปลายมน ยาว 3–4 มม. ดอกสีแดง มี 5 กลีบ รูปใบหอกหรือรูปแถบ ยาว 0.6–1 ซม. เกสรเพศผู้ 5 อัน ติดระหว่างกลีบดอก ก้านชูอับเรณูสีเหลืองอมแดง ยาวประมาณ 2 เท่าของกลีบดอก อับเรณูติดไหว รังไข่มีก้านยาว ออวุลจำนวนมาก ก้านเกสรเพศเมียสั้น ยอดเกสรขนาดเล็ก ฝักแบน เรียวแคบ ยาว 8–15 ซม. ปีกกว้าง 3–5 มม. เมล็ดรูปไข่ แบน ยาว 5–7 มม.

- อินเดีย เมียนม่าห์ลาว จนถึงอินโดนีเซีย ในประเทศไทย พบตามป่าดิบ ที่ชื้นหรือริมลำธาร ที่ระดับความสูงไม่เกิน 1,100 เมตร ออกดอกเดือนมกราคม-กุมภาพันธ์

- เพชรบุรี

- พิษณุโลก

- อุตรดิตถ์

- ประจวบคีรีขันธ์

- พะเยา

- เพชรบูรณ์, พิษณุโลก

- อุบลราชธานี

- มุกดาหาร

- ชลบุรี

- เชียงใหม่

- พะเยา, น่าน

- แม่ฮ่องสอน

- แพร่

- ศรีสะเกษ

- แพร่, อุตรดิตถ์

- อุทัยธานี, กาญจนบุรี, ตาก

- ตาก

- เขาเตาหม้อ

- เขาพนมทอง

- ภูสันเขียว

- เขาสามร้อยยอด

- ดอยภูนาง

- ทุ่งแสลงหลวง

- ผาแต้ม

- ภูผาเทิบ

- เขาชมภู่

- เชียงดาว

- ดอยผาช้าง

- ดอยเวียงหล้า

- ดอยหลวง

- พนมดงรัก

- ภูทอง

- แม่ยวมฝั่งขวา

- แม่แสะ

- ลำน้ำน่านฝั่งขวา

- ลุ่มน้ำปาย

- เวียงลอ

- ห้วยขาแข้ง

- อุ้มผาง

- ที่อยู่อาศัย