- ต้นเป็นไม้เถาเลื้อยสีเขียวขนาดเล็ก ชอบขึ้นต้นไม้ใหญ่ เถามีมือเกาะแตกจากข้อไม่มีขน ใบเป็นใบประกอบมีใบย่อย 3 ใบ แตกจากก้านใบจุดเดียวกัน ใบย่อยเป็นรูปไข่ โคนใบป้าน ปลายใบค่อนข้างแหลม ขอบใบจักเล็กน้อยสีเขียวเข้ม แผ่นใบเรียบ เส้นกลางใบนูนเห็นเด่นชัด ขนาดกว้าง 2-3 ซม. ยาว 5-10 ซม. ดอกเป็นดอกช่อแตกออกจากก้านช่อดอกหลักจุดเดียวกัน มีลักษณะคล้ายดอกกระตังบาย หรือดอกเถาวัลย์ปูน หรือฝิ่นต้น และดอกนั้นจะออกเป็นช่อใหญ่แบนและแน่น ดอกมีขนาดเล็ก ตั้งอยู่บนก้านดอกย่อย แต่ละช่อมี 10-40 ดอก

- มักขึ้นตามที่รกร้าง ตามป่าเบญจพรรณ ป่าเต็งรัง ป่าคืนสภาพ และตามป่าราบทั่วไป เถาคันที่เกิดขึ้นตามป่านั้นมักจะอยู่ได้จนเถามีขนาดใหญ่เท่าข้อมือของคน และถ้าตัดออกจะเห็นเนื้อภายในเป็นวง ๆ มีสีแดงสลับกัน ลักษณะคล้ายกับเถาวัลย์เปรียง พรรณไม้ชนิดนี้จะมีอยู่ด้วยกัน 2 ชนิด ชนิดต้นเขียวเราจะเรียกว่า "เถาคันขาว" ส่วนชนิดต้นที่เป็นสีแดงนั้นเราจะเรียกว่า "เถาคันแดง" ซึ่งชนิดสีแดงนี้จะนิยมนำมาใช้ปรุงเป็นยามากกว่า

- สรรพคุณตามตำราไทย เปลือก แก้ไข้อันเป็นอชิณโรค และอชิณธาตุ แก้ไข้ผอมเหลือง โรคผิวหนัง บำรุงธาตุ ดอก แก้โรคอันบังเกิดในจักษุอันเน่า แก้ตาเจ็บ ตาแฉะ ตามัว ตาฟาง ผล แก้ลม ขับลม แก้จุกเสียดแน่นเฟ้อ แก้ลมและเสมหะ ให้ปิดธาตุ ขับลมในลำไส้ แก้คลื่นเหียนอาเจียน แก้เสมหะ แก้ลมในอก บำรุงธาตุ โลหิตและเจริญอาหาร แก้รำมะนาด ธาตุไม่ปกติ รักษาตะมอยหรือตาเดือน แก้อัมพาต ใบ แก้ไข้เชื่องซึม กระทำให้วาโยเดินลงเบื้องต่ำ ขับลมให้ผายเรอ ผายธาตุ ขับเสมหะ แก้รำมะนาด แก้โรคลม ราก ฟอกเลือดให้บริสุทธิ์ ขับเลือดเน่าร้าย แก้ลมและเสมหะ ให้ปิดธาตุ แก้โลหิตเน่าร้อนในลำไส้ แก้โลหิตอันเน่าเป็นก้อนอยู่ในอุทร

- สรรพคุณตามตำราแพทย์แผนจีน รสตัวยาสมุนไพร รสเผ็ดร้อน ลักษณะเครื่องยา กระวานเป็นผลรูปค่อนข้างกลม มี 3 พู อาจเป็นสันเล็กน้อย เส้นผ่านศูนย์กลาง 0.8-1.5 เซนติเมตร สีนวลหรือสีน้ำตาลอ่อน ปลายผลเป็นติ่งแหลมหรือเป็นรยางค์ยาวได้ถึง 8 มิลลิเมตร มีขนอุยที่ขั้วทั้ง 2 ด้าน เปลือกผลบาง เปราะ มักแตกกลางพูเป็น 3 ส่วน แต่ละส่วนมีผนังกั้น แต่ละพูมีเมล็ดประมาณ 10 เมล็ดเบียดติดกัน เมล็ดเล็ก รูปร่างเป็นหลายเหลี่ยมไม่แน่นอน กว้างและยาว 3-4 มิลลิเมตร สีน้ำตาล กลิ่นหอมคล้ายการบูร