- ไม้ล้มลุก ส่วนมากมีขนคล้ายหนามกระจาย ลำต้นกลวง หูใบรูปเส้นด้าย ใบรูปฝ่ามือ มี 3–7 พู เส้นผ่านศูนย์กลาง 5–30 ซม. ขอบใบจักซี่ฟันห่าง ๆ ก้านใบยาว 7–30 ซม. ก้านดอกยาว 0.5–5 ซม. ริ้วประดับมี 7–12 อัน รูปแถบ ยาว 0.5–1.8 ซม. กลีบเลี้ยงยาว 2–3 ซม. มีขนสั้นละเอียดรูปดาวหนาแน่น ดอกสีเหลืองนวล ดอกบานเส้นผ่านศูนย์กลาง 5–7 ซม. กลีบรูปไข่กลับ ยาว 3.5–5 ซม. เส้าเกสรยาว 2–2.5 ซม. ผลรูปทรงกระบอก ยาว 10–25 ซม. ปลายมีจะงอย เมล็ดสีน้ำตาลอมเทา ยาว 4–5 มม. มีปุ่มกระจาย

- ไม้พุ่ม ดอกสีเหลือง โคนกลีบดอกด้านในมีม่วงแดง ใบเดี่ยวมีขน ขอบใบหยัก ผลยาวเป็นเหลี่ยม มีสีเขียวเมื่ออ่อน เมื่อแก่เต็มที่จะแตก ภายในผลอ่อนมีมิวซิเลจและเมล็ดจำนวนมาก

- พืชล้มลุกอายุปีเดียว สูงถึง ๒.๕ ม. ใบเดี่ยว เรียงเวียนรอบกิ่ง หยักเว้า ๓ – ๗ พู ดอกเดี่ยว ออกจากซอกใบ สีเหลืองอ่อน กลางดอก สีม่วงดำ ผลรูปทรงกระบอก ปลายแหลม มีขนอ่อนปกคลุม ยาว ๕ – ๑๕ ซม. ภายในมีเมล็ดสีขาวจำนวนมาก ออกดอกตลอดปี ขยายพันธุ์ โดยการเพาะเมล็ด

- มีถิ่นกำเนิดในแถบแอฟริกาตะวันตก ในประเทศซูดาน และสันนิษฐานว่าน่าจะมีการนำเข้ามาในประเทศไทยหลังปี พ.ศ.2416 โดยจัดเป็นพืชล้มลุกที่มีอายุประมาณ 1 ปี มีความสูงประมาณ 0.5-2.4 ม. เจริญเติบโตได้ดีในอากาศกึ่งร้อน หรือที่อุณหภูมิระหว่าง 18-35 องศาเซลเซียส สำหรับในประเทศไทยพื้นที่ที่มีการปลูกกระเจี๊ยบเขียวกันมากที่สุดส่วนใหญ่แล้วจะอยู่ในภาคกลาง เช่น นครปฐม ปทุมธานี นนทบุรี นครนายก ราชบุรี ระยอง พิจิตร สุพรรณบุรี สมุทรสาคร และกาญจนบุรี