- วิสัยพืช ไม้เถาเลื้อย มีเนื้อไม้แข็ง อายุหลายปี รากและลำต้น รากประกอบด้วยรากหาอาหารที่อยู่ใต้ดิน และรากอากาศที่แตกออกตามข้อเพื่อยึดเกาะกับต้นไม้หรือกิ่งไม้อื่นให้เถาเลื้อยขึ้นได้ เถามีลักษณะเป็นข้อปล้อง ข้อขยายใหญ่กว่าตัวเถา แก่นลำต้นเป็นไม้เนื้ออ่อน

- ไม้เถาเลื้อยพัน ข้อโป่งนูนมีรากฝอยเพื่อใช้ยึดเกาะ ใบเป็นใบเดี่ยว ออกสลับ รูปไข่ กว้าง 5-8 ซม. ยาว 8-11 ซม. โคนมน ปลายแหลม ผิวเรียบมัน ดอกสีขาวอมเขียว ขนาดเล็กไม่มีก้านดอก ออกบนช่อแกน ยาว 7-15 ซม. แต่ละช่อมี 50-150 ดอก ดอกย่อยสมบูรณ์เพศ ลักษณะกลม ไม่มีกลีบรองดอกและกลีบรองดอกเริ่มบานจากส่วนโคนไปปลายช่อ ผลเป็นผลสด รูปกลม ขนาด 0.3-0.5 ซม. ผลอ่อนสีเขียว เมื่อสุกสีแดง เมื่อแห้สีดำ เมล็ดสีขาว

- ออกดอกเดือนมิถุนายน - ตุลาคม

- นิยมปลูกตามบริเวณบ้าน

- เป็นพืชประจำถิ่นในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ปัจจุบันปลูกเป็นพืชเศรษฐกิจทั่วไปในเขตร้อน รวมทั้งในประเทศไทย

- ปลูกทั่วไป ในประเทศแถบศูนย์สูตรที่มีอากาศร้อนชื้น ในประเทศไทยปลูกมากที่จังหวัดจันทบุรี จากความสูงใกล้ระดับน้ำทะเลจนถึง 1,500 ม.

- จีน ตะวันออกเฉียงใต้ของอินเดีย พบทั่วไป ทุกภาคของประเทศไทย

- จันทบุรี

- ชุมพร

- ฉะเฉิงเทรา

- เพาะเมล็ด หรือตอนกิ่ง

- เพาะเมล็ด ปักซ้ำกิ่ง

- 90-120 วันหลังออกดอก

- จันทบุรี ตราด ระยอง (สำนักงานเศรษฐกิจการเกษตร, http://www.oae.go.th/download/prcai/farmcrop/peper.pdf)

- อุทยานเสด็จในกรมหลวงชุมพร

- ไม้เลื้อย ข้อมีรากสำหรับยึดเกาะ ข้อโป่งนูน ใบ เดี๋ยว เรียงสลับ รูปไข่หรือรูปไข่แกมรูปขอบขนาน กว้าง 5-15 เซนติเมตร ยาว 8-20 เซนติเมตร ปลายแหลม โคนรูปหัวใจหรือรูปกลมและเบี้ยวดอก แบบช่อเชิงลด ออกที่ซอกใบ มีทั้งดอกสมบูรณ์เพศและดอกแยกเพศ ไม่มีกลีบเลี้ยงและกลีบดอก เกสรเพศผู้ 2 เกสร เกสรเพศเมีย รังไข่เหนือวงกลีบ ค่อนข้างกลม เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 0.8 มิลลิเมตร ยอดเกสรเพศเมีย 3- 4 แฉก ผล แบบผลผนังชั้นในแข็ง ทรงกลม สีเขียว เมื่อสุกสีแดง

- ผลและเมล็ด

- ผล

- อาหาร

- ยารักษาโรค

- ใช้ปรุงรสได้ทั้งอ่อนและแก่

- ใช้ผลเป็นยาพอกรักษาอาการปวดอักเสบ ตุ่มหนอง เสียดท้อง ปวดตามข้อ ปวดหัว เป็นยาใช้ภายใน รักษากระเพาะอาหาร ขับลม แก้อาหารเป็นพิษ รักษาโรคอุจจาระร่วง โรคบิด ในประเทศมาเลเซียใช้เป็นยาบำรุง ผสมอาหารช่วยย่อยอาหาร (Perry, 1980) ผลแก้อาการปวดท้อง ท้องอืด ท้องเฟ้อ (สถาบันวิจัยสมุนไพร, 2540) สารสกัดจากผลลดการเกิดมะเร็งลำไส้ใหญ่ (Nalini et al., 1998)