- ไม้พุ่มถึงไม้ต้นขนาดเล็ก สูง 1-8 ม. ลำต้นคดงอ มีกิ่งก้านต่ำ ใบเป็นใบเดี่ยว เรียงสลับ รูปขอบขนานแกมรูปไข่กลับ หรือรูปใบกอก กว้าง 4-7 ซม ยาว 8-20 ซม. ขอบใบหยักคล้ายซี่เลื่อย เนื้อใบเนียนเกลี้ยง เส้นใบละเอียด ดอกสีเหลืองขนาดผ่าศูนย์กลาง 3-4 ซม. ออกเป็นช่อกระจุกสั้นๆ ตามปลายกิ่งและง่ามใบใกล้ยอด กลีบรองดอก 5 กลีบ จะคงอยู่และเปลี่ยนเป็นกลีบผลสีแดงคล้ำ กลีบดอก 5-10 กลีบ หลุดร่วงง่าย เกสรผู้จำนวนมาก ผลค่อนข้างกลม ขนาดประมาณ 1 ซม. สีเขียว เมื่อแก่เปลี่ยนเป็นสีดำผิวมัน

- มีถิ่นกำเนิดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ขึ้นกระจายตามป่าเบญจพรรณ และป่าดิบแล้งทั่วไป ตั้งแต่ระดับความสูง 300-1,200 ม. ทนแล้งและทนไฟป่าได้ดี ออกดอกเดือนมกราคม-พฤษภาคม

- นครพนม

- อุตรดิตถ์,แพร่

- พะเยา,น่าน

- มุกดาหาร

- อุตรดิตถ์

- พะเยา, เชียงราย

- นครราชสีมา

- เพชรบูรณ์

- กาญจนบุรี

- เชียงราย

- สระบุรี, นครราชสีมา, ปราจีนบุรี, นครนายก

- กำแพงเพชร

- กำแพงเพชร, ตาก

- ราชบุรี

- ลำปาง, ลำพูน

- พะเยา

- ตาก

- ชัยภูมิ

- อุบลราชธานี

- เลย

- ลำพูน, เชียงใหม่

- เชียงราย, พะเยา

- ลำปาง, แพร่

- ลำปาง, ตาก

- เชียงใหม่

- น่าน

- สุโขทัย

- นครศรีธรรมราช

- ฉะเชิงเทรา, ชลบุรี, ระยอง, จันทบุรี, สระแก้ว

- พะเยา, น่าน

- แม่ฮ่องสอน

- แพร่

- พิษณุโลก

- แพร่, อุตรดิตถ์

- อุทัยธานี, กาญจนบุรี, ตาก

- ศรีสะเกษ

- หนองคาย

- นนทบุรี

- แม่น้ำสงครามตอนล่าง

- อุตรดิตถ์, แพร่

- พะเยา, น่าน

- ภูผาเทิบ

- เขาหน้าผาตั้งและเขาตาพรม

- ทับพญาลอ

- ป่าเขาภูหลวง

- ชนแดน

- อุทยานสมเด็จพระศรีนครินทร์กาญจนบุรี

- ขุนแจ

- เขาใหญ่

- เขื่อนศรีนครินทร์

- คลองลาน

- คลองวังเจ้า

- เฉลิมพระเกียรติไทยประจัน

- ดอยจง

- ดอยภูนาง

- ตากสินมหาราช

- ตาดโตน

- ไทรทอง

- ป่าหินงาม

- ผาแต้ม

- ภูกระดึง

- นายอย

- ภูซาง

- ภูแลนคา

- ภูสวนทราย

- แม่ตะไคร้

- แม่ปืม

- แม่ยม

- แม่วะ

- แม่วาง

- ลานสาง

- ลำคลองงู

- ศรีน่าน

- ศรีสัชนาลัย

- กะทูน

- เขาสนามเพรียง

- เขาอ่างฤาไน

- ดอยผาช้าง

- ดอยเวียงหล้า

- ดอยหลวง

- ผาผึ้ง

- ภูเขียว

- ภูผาแดง

- ภูทอง

- แม่ตื่น

- แม่น้ำภาชี

- แม่ยวมฝั่งขวา

- ลำน้ำน่านฝั่งขวา

- ลุ่มน้ำปาย

- เวียงลอ

- สลักพระ

- ห้วยขาแข้ง

- ห้วยศาลา

- อมก๋อย

- อุ้มผาง

- หนองคาย

- จังหวัดนนทบุรี

- ไม้พุ่มกึ่งไม้ต้นขนาดเล็ก

- - ต้น เป็นไม้พุ่มหรือไม้ยืนต้นขนาดเล็ก ผลัดใบ สูงได้ถึง 12 เมตร กิ่งก้านแผ่ขยายออก ลำต้นมักคดงอ เปลือกสีน้ำตาลเข้ม ลำต้นแตกเป็นสะเก็ดเป็นร่องลึก ตามปลายกิ่งมีกาบหุ้มตาแข็งและแหลม
- ใบ เป็นใบเดี่ยว เรียงสลับ เป็นกลุ่มที่ปลายกิ่ง ใบรูปขอบขนานแกมรูปไข่กลับ หรือรูปใบหอกแกมรูปไข่กลับ กว้าง 2.5-5.5 เซนติเมตร ยาว 12-17 เซนติเมตร ปลายแหลมหรือเรียวแหลม พบบ้างที่ปลายมน โคนแหลมหรือมน ขอบใบจักฟันเลื่อยถี่ ผิวใบเรียบ ใบแก่เขียวหม่น เหนียวเหมือนแผ่นหนัง ช่อดอก แบบช่อกระจุกแยกแขนง ออกที่ซอกใบและใกล้ปลายกิ่งที่ไม่มีใบ มักออกดอกพร้อมแตกใบใหม่ แต่ละช่อมี 4-8 ดอก กลีบดอกสีเหลืองสด เวลาบานมักมีสีเหลืองทั้งต้น ช่อยาว 3.5-6 เซนติเมตร ดอกจำนวนมาก เส้นผ่านศูนย์กลาง 3-4.5 เซนติเมตร ใบประดับขนาดเล็ก ร่วงง่าย กลีบเลี้ยง 5 กลีบ กลีบดอก 5-8 กลีบ สีเหลืองสด กลีบบอบบาง หลุดร่วงง่าย ฐานกลีบแคบ กลีบรูปไข่กลับ
- ผล เป็นผลสด ค่อนข้างกลม กว้าง 8-9 มิลลิเมตร ยาว 1-1.2 เซนติเมตร สีเขียว เมื่อแก่เปลี่ยนเป็นสีดำ ผิวมัน
- เมล็ด มี 1 เมล็ด ชั้นหุ้มเมล็ดแข็งขนาดใหญ่ มีเนื้อบางๆ หุ้ม ออกดอกและเป็นผล ระหว่างเดือนมกราคมถึงมิถุนายน

- ไม้พุ่มขนาดเล็ก รูปแบบทรงพุ่มไม่ค่อยแน่นอน แต่ค่อนข้างกลม

- โดยการเพาะเมล็ด ปักชำกิ่ง

- สามารถนำมาพัฒนาเป็นไม้ประดับได้ ราก เป็นยาขับพยาธิและฟอกน้ำเหลือง

- ผลมีรสมันสุขุม เป็นยาบำรุงร่างกาย ส่วนตำรายาไทยใช้ต้นนำมาต้นกับน้ำดื่ม และตำรายาสมุนไพรพื้นบ้านจังหวัดอุบลราชธานีจะใช้ทั้งต้นนำมาต้มดื่มเป็นยาบำรุงร่างกาย ตำรายาไทยใช้ต้นช้างน้าวนำมาต้มกับน้ำดื่มเป็นยาบำรุงร่างกาย หรือจะใช้ต้นช้างน้าวผสมกับต้นนมสาว เถาตาไก้ รากน้ำเต้าต้น รากลกครก อย่างละเท่ากัน มาต้มกินเป็นยาบำรุงกำลังก็ได้ ส่วนชาวเขาเผ่ามูเซอจะใช้ราก โดยนำมาตากแห้ง หรือดองกับเหล้าหรือต้มกับน้ำดื่มเป็นยาบำรุงกำลัง เปลือกต้นมีรสขม ช่วยบำรุงหัวใจ เนื้อไม้มีรสจืดเย็นช่วยแก้กษัย ส่วนตำรายาไทยต้นมีสรรพคุณแก้กษัยเช่นกัน หมอยาไทยใหญ่จะใช้สมุนไพรช้างน้าวเพื่อรักษาเด็กที่เป็นซางจ่อยผอม หรือสภาวะที่ภูมิคุ้มกันในร่างกายไม่ดีเป็นโรคเรื้อรัง มีการติดเชื้อบางชนิดที่ร่างกายไม่สามารถกำจัดได้ ช่วยแก้ดีซ่าน เปลือกต้นมีรสขม ใช้ปรุงเป็นยาช่วยทำให้เจริญอาหาร ช่วยแก้โลหิตพิการ รากใช้ต้มกับน้ำดื่มเป็นยาแก้เบาหวาน ช่วยดับพิษร้อนในร่างกาย

- 4.1 Medicine for human (ยารักษาโรคมนุษย์)

- สิ่งมีชีวิตที่มีสถานภาพเป็นกังวลน้อยที่สุด Least Concern: LC (IUCN, 2019)